mediapinta

Non direi que Firefox é o mellor navegador, mais para min é perfecto. A personalización que permite e a grande variedade de ferramentas que existen fan que haxa solución para calquera problema que poidas ter na túa navegación diaria.

E sen máis rodeos imos á lista:

AdBlock Plus: É como ter televisión de pago. Di adeus a todos os anuncios, pop-ups e imaxes que non queiras ver. Vén cunha lista de publicidade molesta e permite facer as túas propias listas con facer clic un par de veces.

Awesone Highlighter: Para facer ligazóns a palabras ou parágrafos dunha páxina. Perfecto para citas ou ligazóns a páxinas con moito texto. Pode facer moitas máis cousas, eu só a uso para iso.

Better Search: Engade ás buscas no Google (e noutros buscadores) unha miniatura e a posibilidade de ver unha vista previa sen abrir nada máis, información de Alexa, ver a páxina en archive.org e abrir os resultados nunha nova xanela (para os que non saben facer clic coa roda do rato)

BugMeNot: A comunidade de BugMeNot crea contas en toda canta páxina web hai e comparten usuarios e contrasinais. Con este complemento podes entrar en calquera páxina de rexistro gratuito sen ter que andar a meter os datos. Unha das mellores ideas da humanidade!

ChatZilla: Poida que o IRC sexa algo do futuro, mais ter un cliente a man para unha emerxencia nunca está de máis.

Connect to address: Inda que pareza estraño inda hai xente que non descubriu o hipertexto e escriben enderezos web que tes que copiar, pegar na barra de enderezos e darlle a enter para que funcione. Con este complemento isto acabouse. Marcar, botón dereito e xa está! Outro grande invento!

Download Statusbar: Con este deixarás de ter unha nova xanela aberta cada vez que descargues algo. En cambio terás unha pequenas e discretas barras na parte de abaixo da pantalla coas que controlar as túas descargas.

Download Helper: Para descargar todo video, cancións e fotos cantos hai nunha páxina. Nada de ir de unha en unha, baixa en bloque e moitas cousas máis.

FireNes: Centos de xogos da NES emulados con só facer un clic.

GMail Notifier: Avísate cando tes unha nova mensaxe e de cantas tes sen ler. Útil e sinxelo.

GSpace: Usa a túa conta de GMail coma un disco duro en internet.

Google Notebook: Fai notas cun só clic. Perfecto para listas, cortar e pegar e calquera cousa que se che ocurra e queras gardar. A mágoa é que o Notebook de Google ten os días contados (xa avisaron)

gTranslate: O tradutor de Google no teu botón dereito. Unha chea de idiomas e funciona para todos lados. Ademáis se estás nun sitio de edición (unha wiki, o taboleiro de edición do teu bló) podes buscar a tradución es substituilo no momento.

ImageBot: As conversas en internet van a fume de carozo. Se queres pór unha imaxe cun enderezo curto  tes que baixala e volvela subir. Con este complemento podes subir a ImageShack calquera imaxe de forma sinxela e rápida. Ten un monte de opcións para explorar.

Megaupload SX 4.3: Non agardes nin un segundo entre descarga e descarga no Megaupload.

PDF Download: Que non te controlen os PDF a ti. Cando abres un PDF en internet elixe descargalo, abrilo nunha fiestra, abrilo co lector de PDF... Tamén podes gardar páxinas web coma PDF e algunha cousa máis.

Reload Tab on Double-click: Algo tan sinxelo como recargar unha pestana facendo doble clic enriba dela pode aforrar cantidade de tempo.

Save Image In Folder: Para gardar as imaxes en carpetas separadas sen ter que andar buscando polo disco adiante. E ademáis, se fas doble clic sobre calquera imaxe gárdaa inmediatamente na última carpeta onde gardaches antes.

Send Link Button: Envía a páxina na que estás nun mail en dous clics.

TinyUrl Creator: Fai clic nunha ligazón e convértea nun Url curto ó momento.

Twitbin: Abre na columna da esquerda a túa conta de Twitter con actualización automática e lista para escribir.

Es estas son todos os complementos que uso. Aforrando tempo e facendo as cousas máis sinxelas. Só é coller un poco de práctica.

Coñecedes algunha que sexa imprescindíbel e non estea na lista?

Traduzo un artigo de opinión de Xosé Manuel Pereiro aparecido no elpais.com fai algún tempo, mais segue e seguirá de vixencia durante moito tempo.

Teño un amigo e colega co que cheguei ó acordo de, de vellos, quedar de vez en cando para falar galego. Ideoloxías e cariños aparte, temos unha relación co idioma semellante á que podemos ter cun legado familiar e, ó mesmo tempo, cunha ferramenta persoal e profesional. Sería unha irresponsabilidade, cando menos, deixar que se perda ou que se oxide. E o que tememos é que, como o galego siga baixando en calidade expresiva e en cantidade de usuarios, nunhas décadas e no noso ámbito de profesionais urbáns sintámonos tan desprazados como que aprecia manexar os cubertos nun mundo onde xeralizouse comer cos dedos.

Os que neste momento non poden resistir o impulso de pór os puntos sobre os is, en cartas ó director enviadas a  galicia at elpais.es o por outra vía, ante a parcialidade da comparación, proclamarán que non se pode obrigar á xente a usar un idioma, en cuxa promoción invertíronse miles de millóns, de pesetas ou de euros, e que non se fala, entre outras cousas, porque é redundante aprendelo cando xa sabemos outro que ten máis alcance. Nesa argumentación hai máis falsedades que palabras, como dicía Philip Marlow dun cartace que aseguraba "Neste local só se sirve auténtico whisky escocés de antes da guerra". Non se debe obrigar, mais claro que se pode. O hebreo xa non se falaba en tempos de Xesús Cristo, literalmente, e o estado de Israel reinventouno e impúxoo a costa dos idiomas realmente falados polos xudeus (o yiddish e o sefardí). No tocante ó diñeiro, por cada euro que os censado en Galiza adicamos á promoción do galego, gastamos uns 200 na divulgación do castelán, segundo contas que botou Camilo Nogueira. E sobre a importancia do tamaño, o islandés é basicamente o noruegués de entre os séculos XII ó XV, somentes o falan 300.000 persoas, mais nin cando precisan un novo termo recurren ó noruegués actual ou a un adaptación do inglés. É dicir, lingüísticamente, todo é máis ben relativo.

Con todo, o máis falaz (ó mesmo tempo que coartada para todo tipo de ilegalidades) é centrar o debate nunha obrigatoriedade de uso, que ninguén, en ningún momento, plantexou. Nin sequera aquel artigo da Lei de Normalización - que Mariano Rajoy apoiou no seu día e que o Constitucional anulou porque debería estar incluido no Estatuto- que establecia o deber de coñecelo implicaba ter que usalo, ó igual que a Sofía Mazagatos a súa peculiar relación có español non lle acarreou a perda da nacionalidade. A proba de que non é obrigatorio coñecer o idioma propio de Galiza está en boa parte da súa clase dirixente. Calquera persoeiro público daría tres dedos antes que oirse na radio dicindo "me se escapó", mais queda tan ancho despois de asestar un "me fan reír seus argumentos".

O problema é precisamente non poder escoller. Calquera pai o mai urbanita coñece a experienca de entregar ó seu "retoño" galegofalante ós formadores brazos da escola, que o transforma en castelánfalante coa mesma eficacia da que facía gala Lenin cando dicía "dádenos a un neno ós oito anos e convertirémolo en bolchevique para sempre". Segundo un estudo de Gabriel Rei-Doval, só a terceira parte da poboación urbana criada en castelan sabe galego, e polo tanto, pode elexir en que fala. Esta é unha sociedade con dous idiomas na que os realmente bilíngües soen ser os galego falantes e, en xeral, son os castelánfalantes os que se poden permitir o dubidoso gusto de ser monolíngües. Igual que aquela parella estadounidense de xordos que manipulou a súa herdanza xenética para que os seus fillos tiveran tamén xordeira, aquí hai que reclama poder transmitir unha carencia (neste caso idiomática). Non deixaría de ser un fenómeno anecdótico se non fora abonado por esa tendencia do PP de Galiza de dilapidar a bavarización que con tanto traballo como beneficio urdiu Fraga, e substituila por un discurso político reducido a unha franquicia. (Xa nos vexo ó meu amigo e a min, tan anciáns como o pastor daquel anuncio do todoterreo: "E Cuiña, que opina de todo isto?")

El problema es precisamente no poder escoger. Cualquier padre o madre urbanita conoce la experiencia de entregar a su retoño gallegohablante a los formadores brazos de la escuela, que lo transforma en castellanohablante con la misma eficacia de la que hacía gala Lenin cuando decía "dadnos a un niño a los ocho años y lo convertiremos en bolchevique para siempre". Según un estudio de Gabriel Rei-Doval, sólo la tercera parte de la población urbana criada en castellano sabe gallego, y por lo tanto, puede elegir en qué habla. Esta es una sociedad con dos idiomas en la que los realmente bilingües suelen ser los gallegohablantes y, en general, son los castellanoparlantes los que se pueden permitir el dudoso gusto de ser monolingües. Igual que aquella pareja estadounidense de sordos que manipuló su herencia genética para que sus hijos tuviesen también sordera, aquí hay quien reclama poder transmitir una carencia (en este caso idiomática). No dejaría de ser un fenómeno anecdótico si no se hubiese abonado por esa tendencia del PP de Galicia de dilapidar la bavarización que con tanto trabajo como beneficio urdió Fraga, y sustituirla por un discurso político reducido a una franquicia. (Ya me veo a mi amigo y a mí, tan ancianos como el pastor aquel del anuncio del todoterreno: "¿E Cuiña, que opina de todo isto?").

Aproveito para engadir aquí algunahs ligazóns relacionadas:

Seguindo unha iniciativa de Avaaz o outro día mandeille unha carta a José Luis Rodríguez Zapatero:

Estimado Jose Luis Rodriguez Zapatero,

Ínstoo a atender con rapidez a preocupante situación en Congo, apoiando o inmediato envío de forzas de paz da Unión Europea para protexer ós civís de violacións, mortes e desnutrición, e asegurar os corredore de axuda humanitaria. As forzas de paz das Nacións Unidas piden a berros esta axuda, a cal sería ó mesmo tempo darlle un novo pulo (máis efectivo e equilibrado) ó papel que levaron a cabo en Congo. Xunto con oficiais africanos e de Nacións Unidas, Europa debería dar un paso adiante nos compromisos políticos para fortalecer o proceso de paz, actuando como un axente honesto e protexendo de partidismos e abusos.

E xa teño a resposta de José Enrique Serrano Martínez, director do Gabinete de Prensa da Presidencia do Goberno español:

Contesto al escrito que ha dirigido al Presidente del Gobierno en el que expresa su preocupación por la dramática situación que vive en la actualidad la República Democrática del Congo (RDC).

Como usted sin duda conocerá, la defensa de los Derechos Humanos, así como el refuerzo de la democracia, la paz y la seguridad, son los ejes principales de la acción exterior de España y de la Unión Europea en África, y más concretamente, en la RDC. África constituye actualmente una de nuestras prioridades en política exterior, como lo ha puesto de manifiesto recientemente el Ministro de Asuntos Exteriores, Miguel Ángel Moratinos.

En el marco de esta estrecha colaboración y compromiso con el futuro de África, el Secretario de Estado de Asuntos Exteriores, Ángel Lossada, y la Secretaria de Estado de Cooperación Internacional, Soraya Rodríguez, se han desplazado a la República Democrática del Congo para confirmar el compromiso de España con la paz en la región y para buscar una salida a la crisis humanitaria.

El Gobierno español reitera su apoyo a la Misión de las Naciones Unidas en la República Democrática del Congo (MONUC) y subraya la importancia del cumplimiento íntegro de su mandato para garantizar la protección de la población civil. España es partidaria de dotar a esta misión de Naciones Unidas de los medios necesarios para el cumplimiento de su función humanitaria.

De la misma manera, España considera que el establecimiento del clima de confianza entre las diferentes fuerzas y actores implicados resulta esencial, de cara a la apertura de un diálogo que permita alcanzar una solución política negociada. En este sentido, los procesos de Goma y Nairobi se mantienen como el marco apropiado para lograr la estabilidad en el este de la República Democrática del Congo, así como una paz duradera.

Confiamos en el restablecimiento del clima de confianza entre las distintas fuerzas y actores implicados en este conflicto, de cara a la apertura de un proceso de diálogo que desemboque en una solución política negociada.

Non tranquilos, non vou falar de todo canto "día de" hai (que xa sabemos que son máis de cen), mais hai días que a un lle prestan máis celebrar.

E para celebrar este Día do Libro (en internet máis ben o Día da Lectura) vou facer unha pequena lista de recursos e similares relcionados co mundo dos libros. A lista non ten ningún orde, funa escribindo segundo me viña.

• En primeiro lugar o meu primeiro libro. Bueno, mellor dito, o primeiro onde publico un relato. A verdade é que tampouco ten moito mérito que a cousa foi entre amigos. O libro chámase Proxecto Identidade e foi unha dos danos colaterais provocados pola festa organizada por ghanito e besbellinha, Beliscos do Porco ou Apocalipse Pequenos. O libro recolle relatos, contos, poesías, ensaios, fotos e divagacións varias de máis de cincuenta autores arredor da identidade. Podedes mercar unha chulísima edición aquí (aproveitade, que o dólar estadounidense está ben baixo) ou descargalo ós vosos ordenadores aquí. Xa me contaredes.
• Como podedes ver facer un libro hoxe en día está á man de calquera. O Proxecto identidade foi deseñado co seu software e impreso por blurb, inda que tamén poderían ter utilizado Lulu. Escribir, catro clics e a ser o best seller do metro!
• Mais iso de ler branco sobre negro en papel xa ten alternativas (inda que a min inda non me convenza, sigo sendo un clásico) Na Regueifa Plataforma podes descargar algúns libriños (ademáis de discos) todos con licenza Creative Commons (xa sabedes, a cultura medra co rozamento, a división, a multiplicación, a copia e todas esas cousas).
• E collendo de pleno as licenzas Creative Commons o outro día deuse a coñecer unha nova editorial galega, Estaleiro Editora. E tamén non fai moito e cuns principios moi parecidos mais encamiñados ó mundo fantástico e da ciencia ficción universal naceu Urco Editora. E aquí é cando recordamos que o primeiro libro galego editado baixo unha licenza Creative Commons foi O home inédito de Carlos G. Meixide por A Rotonda.
• Mais as editoras tradicionais inda teñen moito que dicir en Galicia e iso está demostrando a xente de Rinoceronte, adicada ás traducións dende calquera idioma (estou agardando a opinión do primeiro libro traducido directamente xaponés - galego).
• E inda haberá moitas cousas que eu non coñeza. Para estar ó día do que pasa no mundo das letras galegas a Dirección Xeral de Creación e Difusión Cultural vén de inaugurar un portal moi interesante: Praza das letras. E para completar aquí tedes unha listaxe con case todas as editoras galegas.
• Falamos de internet, e Google que opina? Pois Google non podía obviar no seu PDM eses obxectos ata onde non vai moito se acumulaba todo o saber humano. En Google Books podemos atopar libros escaneados ó completo, en parte ou só referencias, nun proxecto que sigue medrando apoiado polas maiores bibliotecas do planeta.
• E agora unha chea de sitios onde podedes descargar libros: elaleph.com (de balde e para mercar, tamén editan), Dominio Público (a cultura nin se compra nin se vende), en Scribd pode compartir todo tipo de documentos entre eles ebooks, Libros electrónicos gratis (que máis queres?), Computer-books.us (libros de informática a mancheas) e unha colección inmensa de novelas pulp de ciencia ficción e similares (isto non llo contedes a ninguén).
• E volvemos ó tema de onde ler todo este material. As opcións son múltiples: na pantalla do ordenador, no móbil, nunha PDA, no novo invento de Amazon... A min onde estea o papel e o cheiro a cola... son un sentimental. Se non me quedara outra poderíame acostumar a ler libros e o que fora nun destes.
• E para rematar un pouquiño de Bookcrossing, fai que os teus libros viaxen e comparte co mundo os teus gustos, caza os libros que outros comparten e moitas máis cousas.

Como podedes ver isto dos libros xa non é o que era. Que pensarían de todo isto Cervantes e Shakespeare? A verdade é que agora tanto nos ten, a cultura é libre e só uns poucos son os que lle queren pór cancelas, alfándegas e auras de intocábel.

Lede moito!!

A imaxe é de Philippe Kurlapski.

Hoxe celebrouse o Día da Terra (case poderíamos dicir da Terra Maltratada).

Como moitos outro este é un tema complicado así que deixarei tan só dúas ideas pra a reflexión:

1. [Aquí vai unha frase dun filósofo grego da que algún día me acordarei] Era algo así como que non hai que acaparar senon aproveitar o que temos (e non era unha frase de San Agustín). A solución para o planeta pasa por deixar de crecer sen medida. No planeta hai para todos, pero non para que todos vivamos a todo tren.
2. A Humanidade está nunha carreira desesperada sempre cara diante, correndo coma tolos, non se sabe cara onde, mais sempre correndo, hai que chagar os primeiros. En contraposición a ese pensamento están os pobos indíxenas de todo o mundo, especialmente en Sudamérica, hoxe un deles dixo isto.

Na imaxe a bandeira do Collasuyu, feita e subida por Huhsunqu

Sigo vivo. E co firme propósito de seguir escribindo neste bló, mais non sempre se me ocorren cousas para escribir ou ando demasiado liado, amén dos innúmeros atrancos técnicos.

Teño pendente falar da xantanza no restaurante xudeu da Coruña (con fotos), do meu novo disco duro de 1 Tb (e de como comprar por internet) e un artigo que vai medrando sobre China e os Xogos Olímpicos (que non Olimpíadas).

Acompaño este debuxo de El Roto que atopei na de Carlos, El Rojo cun texto do Abbé Pierre que atopei xa fai un tempo na de Pawley.

Amar consiste en que cando ti, o outro, es feliz, eu son feliz tamén. E cando ti, o outro, es desgrazado ou sofres, entón eu pásoo mal tamén. É tan simple como iso. Entón digo: a vida é un pouco de tempo ofrecido a unhas liberdades para que, se queres, aprendas a amar, coa certeza de que haberá que loitar contra o mal.
Sentido da creación: que o amor responda ao amor. Se non existise ese punto culminante en que de súpeto dúas liberdades poden consagrarse e amarse, toda a creación sería absurda.
(...) Naturalmente, todos os humanos van na procura da felicidade. Pero vivir unha vida cristiá auténtica non é buscar a felicidade a toda costa. É buscar amar, a calquera prezo.
Ao dicir isto son moi conscente dunha deriva que hai que evitar e na que caen moitos cristiáns moi piadosos: a do "dolorismo". Contra o que sempre se nos ensinou, o mérito non garda ningunha relación coa dificultade. O mérito mídese polo amor co que se realiza un acto, e non polo que custa (dolorismo).
O dolorismo é unha abominación e unha caricatura da vida cristiá que consiste en buscar o sufrimento, ou en compracerse con el, co pretexto de que Xesús sofreu. Non. Simplemente hai que aceptar a vida tal como se presenta, e se non pode evitarse un sufrimento, entón máis vale aceptalo con amor que rebelarse ou fuxir del pechándose nun mesmo.

O venres pasado fomos á presentación do novo disco de Quempallou, Polo Aire, na Gentalha do Pichel e foi unha grande festa!

Se tedes a oportunidade de ir a un concerto non a perdades porque a súa música é da que fai bailar, alegra a vida e por veces pon a pel de galiña. Mercar o disco é unha obriga.

Escribo menos do que querería, mais escribo, que xa é algo.

Non todo vai ser zombis, robots xigantes e señoritas en biquini, así que o mércores achegámonos ó Cineclube Compostela para visionar (neste tipo de cinema a palabra "disfrutar" non está permitida) unha peza da singular obra do director alemán Harun Farocki.

Videogramme einer revolution (Videograma dunha revolución) é unha peza que reconstrúe os momentos decisivos da revolución romanesa e a caida do ditador Ceaucescu misturando imaxes de video caseiro e de televisión. O que podía ser un documental con profusas explicacións é nas mans de Farocki un experimento visual na que as imaxes, os protagonistas das mesmas e o propio espectador monta a súa película (non no sentido coloquial da expresión).

Nesta peza vemos a revolución romanesa retransmitida por televisión, dende a toma das rúas ata o deseño do novo goberno e iniciativas a seguir, nada é tan bonito como parece nos libros de historia.

Hoxe, no mesmo sitio (C. S. A Gentalha do Pichel) presentación do novo disco de Quempallou. Vémonos alí!

Remata a Semana Santa, resurrección, Páscua e nova vida. E como parte desa nova existencia a vella teima de escribir no bló con regularidade, ou polo menos cando me pete mais con algo de contido.

Para empezar algo que levaba tempo querendo facer, resumo semanal das descargas.

1. Estas de aquí arriba son os membros de Robots in Disguise, un grupo que escoitei de rebote no camiño a Porto en Siglo 21 de Radio 3. Inspiración punk con toques electrónicos, en ocasións soan preto de Elastica. Descargados os seus tres útimos álbumes: Robots in Disguise, Don't Get RID! e We're in the Music Biz (deste ano)
2. Na FNAC dePorto conseguín non mercar nada. O que si fixen foi escoitar moitos discos e apuntar no móbil os nomes duns cantos para descargar. Entre eles o Charles Aznavour Platinum Collection (e xa de paso The Best of Charles Aznavour) Que non sabes quen é Charles Aznavour!? Seguro que se escoitas algunha das súas cancións máis coñecidas daste conta rapidamente. Como dixo miña nai: "Ese es viejo".
3. Don Vitto pasoume as dúas tempadas completas de Dexter, completas ata a folga de guionistas. Así que tocou baixar os dous derradeiros capítulos da segunda tempada duna das mellores series que levo visto (Left Turn Ahead e The British Invasion ). Se inda non a viches non sei a que esperas (podes baixala en V.O.S. e dobrada ó castelán). En breve agardo escribir algo sobre ela en CINEMA FRIKI (si, tamén teño pendente resucitar CF). E agora que a rematei coido que xa teño substituta, Breaking Bad (gracias a La Petite La Petite Claudine)
4. E máis discos do meu paseo pola FNAC de porto: The Choral Beatles polo Kennedy Choir, unha delicisosa interpretación coral dos temas máis coñecidos daqueles rapazolos de Manchester; e Primera Luna de Georgina Hassan (este inda non o escoitei e tampouco sei ben por que o tiña apuntado).

E ata aquí as descargas que levo feitas na semana. Para ver, escoitar e compartir a música que escoito visitade o meu perfil do last.fm (aí do lado tedes un resumo das cancións da última semana, as de Il Nino son do meu irmán, inda que as borre seguen aparecendo nos resumos)

A ver se consigo seguir escribindo (véxome con ánimos) e vós vos animades a comentar algo.